Tijd voor iets leuks

Het is al een hele tijd geleden dat ik hier iets heb geschreven. En dat was vaak om mijn hart te luchten. En dat is natuurlijk iets wat ik nu weer ga doen. Alleen nu een keertje positief. Dat mag ook wel eens, want behalve de standaard dingetjes gaat het best goed met ondergetekende.

Waarom het dan zo goed gaat? Ik ben al bijna 4 maanden smoorverliefd.

Ik weet het, voor velen is het raar, een liefde voor iemand die je nog nooit in je armen hebt gehad. Ja, mijn dametje woont ongeveer 11.000 kilometer verderop. Niet echt op loopafstand…

We chatten veel, ongeveer 5 tot 6 uur per dag. We cammen ongeveer 2 a 3 keer per week. Met kerst nog hebben we bijna 4 uur aan de cam gehangen. Gewoon lekker kletsen, lekker genieten van elkaars aanwezigheid. Heerlijk.

Ik heb me in tijden niet zo goed gevoeld. Of het de bedoeling is haar te ontmoeten? Jazeker! Alleen zal daar even flink voor moeten worden gespaard. Heel flink… vliegtickets zijn helaas niet gratis tegenwoordig. Maar hoe dan ook, zij weet dat ook en ik heb haar duidelijk verteld dat ik echt niet rijk ben, dat ik veel thuis ben en dat alles wat ik kan geven, hoofdzakelijk aandacht is.

Ze was daar tevreden mee.

Ik wil niet teveel vertellen over haar situatie, maar laten we zeggen dat zij weduwe is met een kind, en ik gescheiden met een kind. Dat we beide een kind hebben zorgt gelukkig niet voor problemen, maar juist voor meer wederzijds begrip. Als er een keer iets met één van de twee is, is dat voor de ander veel makkelijker te begrijpen.

Ik ben trots op beiden, vooral op mijn meiske. Er vanuit gaand dat ze is hoe ze overkomt (en dat blijft altijd maar afwachten) is ze geduldig, lief, verzorgend en net zo gek op mij als ik op haar.

Met andere woorden: ik heb weer zin in het leven. Schreef ik mijn vorige symfony (de War Symphony) nog uit pure frustratie, de nieuwe (Love Symphony) heeft een heel andere achtergrond. Maar dat mag duidelijk zijn.

Het is heerlijk om te zien hoe gelukkig ze is als ze een brief van mij krijgt – ja, behalve chatten schrijf ik haar eens in de zoveel tijd een brief. De eerste is maar 5 weken onderweg geweest, dus dat valt me *kuch* erg mee. De tweede hád er voor kerst moeten zijn. Er zat namelijk een kerstkaart in. Nou ja, beter laat dan nooit, nietwaar?

Op naar de volgende brief. En 14 februari natuurlijk. Dan moet de brief en kaart binnen zijn daar dus die gaat DEZE week nog op de post. Dan moet het maar op tijd zijn.

Nogmaals, ik realiseer mij dat veel mensen moeite hebben met een lange-afstands relatie, en ik weet ook dat veel mensen denken dat alle vrouwen daar oplichters zijn of puur gaan voor een paspoort. Op dit moment heb ik die verdenkingen niet. We chatten al 4 maanden met elkaar en het gaat geweldig. Ja, probleempjes zijn er, in welke relatie niet? Maar we komen daar overheen en we komen er sterker uit.

Ik ben in elk geval dolgelukkig. Mag ook wel eens, denk ik zelf, na jaren van problemen, ruzies, gedoe en gezeur. Niet dat dat is opgehouden, het gedoe en gezeur, maar ik heb weer iets om naar uit te kijken als ik opsta. Mijn dagen hebben weer heel veel zin.

Het komt er in het kort op neer dat ik hoop binnenkort een vliegticket te kunnen boeken en een maandje van de zon daar te gaan genieten. Ik kan niet wachten tot het zover is, maar helaas zal ik wel moeten.

Nu eerst maar eens die brief afschrijven en de valentijnskaart in een envelop stoppen.

Ligt het aan haar, ligt het aan mij?

Hoe zou je reageren als je gisteren een leuke dag hebt gehad omdat het de verjaardag van je kind was, en je ex belt je op? Dan ben je nieuwsgierig of er nog wat leuks is te vertellen, toch? Ik wel. En hoe reageer je dan als er meteen door de telefoon naar je geschreeuwd wordt? Ik hoor in elk geval nauwelijks meer wat er gezegd wordt, ik reageer op de stem. Dus dat was een geweldig gesprek… NOT!!

Ja, het was gisteren erg leuk. Mijn zoon was jarig en we hadden met zijn vijven, ex incluis want hij woont daar nou eenmaal, een heel leuke dag. Was gezellig. Leuk gespeeld, lekker gegeten, iedereen blij. Toch? NOT!!
Wat een goedbedoeld kaartje van iemand al niet teweeg kan brengen. Schreeuwen, dreigen, de zielepoot uithangen… Nog één keer en jullie (wie zijn ‘jullie’?) krijgen je zoon nooit meer te zien. Ik voelde me aangesproken. Maar de tijd dat ik me laat kleineren, koeieneren en in de hoek zetten is wel eventjes voorbij. Ik zeg wat ik denk, ik denk wat ik zeg. Misschien is niet iedereen dat van mij gewend, en het lukt me ook niet altijd, maar als ik me in een hoek gedreven voel, dan ben ik niet makkelijk. Maak me niet kwaad.
Of we helemaal gek waren. Zo werd het niet gezegd, maar zo kwam het wel over. Ik ga in elk geval in de verdediging als er tegen mij geschreeuwd wordt, als ik me onheus bejegend voel, of als ik de schuld krijg van iets waar ik niets aan kan doen. Waarom was het ook alweer dat ik niet geschikt ben om te werken als callcentermedewerker?
Hoe dan ook, het was geen gezellig gesprek. De vergelijkingen werden steeds gruwelijker en onrealistischer. En natuurlijk dreigen dat ik mijn zoon niet meer te zien krijg. Oh, gaan we zo weer beginnen? Ik denk dat het tijd wordt voor stappen… Ik weet het, er is iemand die dat al een tijd tegen mij roept, maar het gaat nu er toch echt van komen. Ik ben het zat. En je wilt mij niet in die situatie hebben. Ik ben lief en aardig en meegaand, al zeg ik het zelf, maar je moet mij niet tegen je in het harnas jagen. Je moet mij niet beschuldigen van dingen die ik niet gedaan heb, en je moet mij al helemaal niet kwaad aanspreken over dingen die anderen gedaan hebben en daar dan mij het idee van geven dat het mijn schuld is.
Maar ja, het wordt nog leuker. 12 jaar lang ‘ja’ en ‘amen’ gezegd, en dat doe ik niet meer. Daar hebben sommige mensen moeite mee. Boeit mij dat? Ja, anders schreef ik het hier niet op. Maak ik me zorgen over de toekomst van mijn zoon en mij? Ja, anders onderneem ik geen stappen. Denk ik dat het weer goed komt? Wederom ja, anders had ik anders gereageerd.
Het is eigenlijk allemaal te gek voor woorden wat er is gebeurd. Puur omdat iemand een kaartje geeft van familie, als teken van goodwill, dit gezeur wil. Want mevrouw moet alles altijd negatief zijn, in haar nadeel, voor de buitenwereld, zodat ze lekker kan schoppen en schelden. Maar mij raak je niet meer, dat kan ik je verzekeren. En ik zeg wat ik denk, mevrouwke. Dat je het ook als toenaderingspoging kunt zien van iemand waar je ruzie mee hebt, bijvoorbeeld. Nee, dat zie ik natuurlijk verkeerd, het is provocatie. Duh!
Laatste vraag. Wie heeft er nog een therapeut nodig als hij lekker kan schrijven?
Maar het laatste is hier nog niet over gezegd. Wordt vervolgd, ben ik bang voor…

Ik denk dat ze gelijk hebben.

Ja, dat denk ik echt. Het heeft lang genoeg geduurd. Nee, het is nog niet over. Ik sta er middenin. In het leven, ja, ook. Maar dat bedoel ik niet. Alle ellende, alle sh!t, bedoel ik. Tijd voor verandering!
Maar ja, verandering is moeilijk. Of niet?  Heb ik dat niet al vaak genoeg gedaan? Trouwen, verhuizen, vader worden, verhuizen, scheiden. Allemaal belangrijke veranderingen. Natuurlijk. Maar dit is toch iets anders. Wat? Innerlijk veranderen. Dat is even anders. Wat er in 10 jaar emotioneel is uitgeslagen, krijg je dat zomaar terug? Als in de tijd van een knip met je vingers?
Hulpverleners, ik heb er veel te veel. Iedereen heeft een mening. Maar welke is de mijne? Die van jou? Of die van jou? Wat klinkt logisch, wat is verstandig. Breken met het verleden, dat moet ja. Maar hoe? En wat zijn de gevolgen? Makkelijk is het niet, maar noodzakelijk wel. Dat zie ik nu eindelijk ook in. Tijd voor een nieuw begin. Tijd om voor mezelf te kiezen, en niet steeds aan anderen denken. Tijd om ‘nee’ te leren zeggen. Oh, maar dát is moeilijk! Ja. Dat is moeilijk. Maar zo kom ik er nooit uit. Dus ik zal wel moeten.
Moeten? Rotwoord. Maar als je iets wilt, moet je iets doen. Als je niets doen, gebeurt er niets, feit. Maar ja, daar heb je wilskracht voor nodig. Waar heb ik dat nou weer gelaten? In mijn vorige woning? Die daarvoor, misschien? Ik ben het allang kwijt.
En dan ben je opeens zo blij met de steun die je krijgt. Nee, niet uit onverwachte hoek. Uit de hoek die het al een jaar roept… Voel je je weer dom, idioot, weer klein. Weer minder zelfvertrouwen. Want ja, zo steek ik in elkaar. Ja zeggen is makkelijk, ja doen, daar gaat het om. Tja…
Nee, ik twijfel niet, als je dat mocht denken. Dat lijkt maar zo, haha. Of ja, eigenlijk twijfel ik wel. Beren, die zie ik overal op de weg. Maar mijn geweer is niet meer geladen. Afschieten gaat wat lastig. Wie geeft mij munitie? Ik weet wie, en zij weten wie ik bedoel. En daar ben ik dankbaar voor, voor hun geduld, hun begrip, hun soms harde woorden die wel de kern raken van waar het om gaat.
En dan voel je je gelukkig, gelukkig met zulke vrienden, zulke familie. Zulke mensen om je heen. En dan weet je dat ze gelijk heeft. Gelijk hebben, in dit geval. Het besef is er dus. Dat is de eerste stap. Nu de rest nog. Wordt het makkelijker? Nee. Anders? Ja. Beter? Hopelijk daarna. En dat is het doel dat we voor ogen moeten houden.
Dus bij dezen: diegenen die mij helpen en bijstaan in de moeilijke tijden: dank je wel dat jullie er zijn! En bedankt voor jullie steun. Hoe kan ik dat ooit duidelijk maken? Bij dezen!
Bedankt voor iedereen in mijn leven die er nu nog is, die mij kennen in goede en slechte dagen. Jullie laten mij zien dat het beter kan, en dat alleen ík daar iets aan kan doen. Met jullie hulp!
Dus ja, ik sta er middenin. En alleen ik kan ervoor zorgen dat ik verander. Dus: ik sta midden in het leven!