Ja, dat denk ik echt. Het heeft lang genoeg geduurd. Nee, het is nog niet over. Ik sta er middenin. In het leven, ja, ook. Maar dat bedoel ik niet. Alle ellende, alle sh!t, bedoel ik. Tijd voor verandering!
Maar ja, verandering is moeilijk. Of niet?  Heb ik dat niet al vaak genoeg gedaan? Trouwen, verhuizen, vader worden, verhuizen, scheiden. Allemaal belangrijke veranderingen. Natuurlijk. Maar dit is toch iets anders. Wat? Innerlijk veranderen. Dat is even anders. Wat er in 10 jaar emotioneel is uitgeslagen, krijg je dat zomaar terug? Als in de tijd van een knip met je vingers?
Hulpverleners, ik heb er veel te veel. Iedereen heeft een mening. Maar welke is de mijne? Die van jou? Of die van jou? Wat klinkt logisch, wat is verstandig. Breken met het verleden, dat moet ja. Maar hoe? En wat zijn de gevolgen? Makkelijk is het niet, maar noodzakelijk wel. Dat zie ik nu eindelijk ook in. Tijd voor een nieuw begin. Tijd om voor mezelf te kiezen, en niet steeds aan anderen denken. Tijd om ‘nee’ te leren zeggen. Oh, maar dát is moeilijk! Ja. Dat is moeilijk. Maar zo kom ik er nooit uit. Dus ik zal wel moeten.
Moeten? Rotwoord. Maar als je iets wilt, moet je iets doen. Als je niets doen, gebeurt er niets, feit. Maar ja, daar heb je wilskracht voor nodig. Waar heb ik dat nou weer gelaten? In mijn vorige woning? Die daarvoor, misschien? Ik ben het allang kwijt.
En dan ben je opeens zo blij met de steun die je krijgt. Nee, niet uit onverwachte hoek. Uit de hoek die het al een jaar roept… Voel je je weer dom, idioot, weer klein. Weer minder zelfvertrouwen. Want ja, zo steek ik in elkaar. Ja zeggen is makkelijk, ja doen, daar gaat het om. Tja…
Nee, ik twijfel niet, als je dat mocht denken. Dat lijkt maar zo, haha. Of ja, eigenlijk twijfel ik wel. Beren, die zie ik overal op de weg. Maar mijn geweer is niet meer geladen. Afschieten gaat wat lastig. Wie geeft mij munitie? Ik weet wie, en zij weten wie ik bedoel. En daar ben ik dankbaar voor, voor hun geduld, hun begrip, hun soms harde woorden die wel de kern raken van waar het om gaat.
En dan voel je je gelukkig, gelukkig met zulke vrienden, zulke familie. Zulke mensen om je heen. En dan weet je dat ze gelijk heeft. Gelijk hebben, in dit geval. Het besef is er dus. Dat is de eerste stap. Nu de rest nog. Wordt het makkelijker? Nee. Anders? Ja. Beter? Hopelijk daarna. En dat is het doel dat we voor ogen moeten houden.
Dus bij dezen: diegenen die mij helpen en bijstaan in de moeilijke tijden: dank je wel dat jullie er zijn! En bedankt voor jullie steun. Hoe kan ik dat ooit duidelijk maken? Bij dezen!
Bedankt voor iedereen in mijn leven die er nu nog is, die mij kennen in goede en slechte dagen. Jullie laten mij zien dat het beter kan, en dat alleen ík daar iets aan kan doen. Met jullie hulp!
Dus ja, ik sta er middenin. En alleen ik kan ervoor zorgen dat ik verander. Dus: ik sta midden in het leven!
Advertenties

One thought on “Ik denk dat ze gelijk hebben.

  1. Terug kijken is relativeren, wat heb ik fout gedaan…wat hebben zij fout gedaan, waar ís het fout gegaan. Dat geeft overzicht in wát er fout gegaan is en waar verbetering voor de nieuwe ik (jij dus) plaats kan maken. Iedereen kan luisteren, iedereen zegt maar iets, maar uiteindelijk moet je het zélf doen met datgene wat voor jou van toepassing is. Heb geduld, hoeveel en hoe lang dan ook, aan het eind schijnt het licht weer op volle sterkte.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s